Açıklama
Bilgimiz ışık hızına çıktı. Bilgeliğimiz hâlâ yaya.
Yağmurlu bir İstanbul akşamı, bir müzenin kapanış saatinde bilge bir kadın sana tek bir soru sorar:
“İnsanlık bunca bilgiyi biriktirirken neden bilgeliği kazanamadı?”
Sonra yola çıkarsınız. Uruk’un surlarından Mısır’ın terazisine, Atina’nın agorasından Bağdat’ın kandillerine, Afrika’nın hikâyelerinden çöldeki bir laboratuvara ve uğuldayan veri merkezlerine. Her durakta aynı iki soru: İnsan burada ne öğrendi? Bilgeleşti mi?
Ve yolda şunu fark edersin: insanlık bilgeliğin evini aslında defalarca kurdu. İskenderiye’yi, Akademi’yi, Nalanda’yı, Bağdat’ın Hikmet Evi’ni.
Atalarımız Hikmet Evi’ni kurdu.
Biz yaktık. Ve bir daha hiç kurmadık.
Bu bir tarih kitabı değil, vaaz hiç değil. İnsanlığın binlerce yılda öğrendiği ortak dersleri ilk kez yan yana yazma denemesi. On altı ilke ve on yedincisi boş.
Onu sen yazacaksın.
Makineye sorduk: “İnsan nedir?”
Yeterli veri yok, dedi.
Eksik veriyi tamamlamak bize düştü.




