Açıklama

Işık ne kadar güçlüyse, gölgesi o kadar karanlık olur. Bu sesin gölgesi, ruhuna yıllardır kene gibi yapışıp onu yok edene kadar emmişti. Ne zaman ki başka bir ışık üzerine gelse; daha da karanlık, daha da zifiri bir hâl almıştı. Fatma… Ona çok iyi gelmişti. Bu sesin ışık olduğunu fark etmesine, bu güneşin anahtarını çevirmesine neden olan oydu. Ona kendini kazandıran oydu. Doğumundan Fatma’yı tanıyana kadar, bir yapbozun eksik ya da dağılmış parçalarını tamamlamaya çalışan oydu. Üzerine ışık olan, arkasındaki gölgeye onu döndürmeyen… Oysa kocaman bir kuyu oluşturmuş, o gölgenin içine düşmüştü işte. Sonra da çekti Fatma ışığını bu sesten. Gölgesinde boğulmaya başladı bu ses.