Açıklama

“Ortada yazılacak bir kader varsa bunu kendim yazmalıyım.”

Canan’ın hiçbir eksiği yoktu: saray gibi bir ev, onu el üstünde tutan bir anne baba, yokluk nedir bilmeden geçen bir gençlik. Babasının ölümünden kısa bir süre sonra önüne konan, yılların sararttığı bir belge, bu hayatın aslında ona ait olmadığını söyler.

Bir aylıkken kimsesiz kalan bir bebeğin izini sürdükçe karşısına iftiralar, yalancı şahitler ve ölüme sürüklenmiş bir anne baba çıkar. Canan artık başkalarının yazdığı kaderi yaşamayacaktır. Merhametini bir kenara bırakır, planını sabırla kurar. Evlendiği adam, sıradan bir hayat kurmaya çalışan Ayhan, evliliğinde boğulan Seher… Hepsi, farkında olmadan onun yazdığı hikâyenin birer parçası olur.

Ama kader, kimsenin kalemine bütünüyle teslim olmaz. Her hesaplaşma yeni bir sır doğurur ve Canan’ın yolu, bir zamanlar kendisinin düştüğü kimsesizliğe doğru yürüyen iki küçük kızla kesişir.

Boğazlı Kazak’ta aile sırlarının insanın kimliğini nasıl biçimlendirdiğini anlatan Menderes Çil, ikinci romanı Nesepsiz’de kökünü kaybetmiş bir kadının intikamla yazdığı kaderi izliyor ve şu soruyu soruyor:

İnsanı ait olduğu yere bağlayan kan bağı mı, yoksa yaşadıkları mı?